ik had me als aanstaande moeder en GZ-psycholoog voorbereid op alles dacht ik...
totdat er in 2018 iets gebeurde waardoor ik echt voor mezelf moest gaan staan en ik er 3 jaar later achter kwam wat mijn missie was.
Ik had hypnobirthing gedaan, een borstvoedingscursus, fit je zwangerschap door, de beste kinderwagen en maxicosy uitgezocht. Ik was er klaar voor. Met de hechting zou het wel goed komen want als GZ- psycholoog ben ik daar in mijn opleidingen mee doodgegooid.
Tot aan de bevalling was alles goed geregeld en bedacht. Maar ik kwam erachter dat ik niet was voorbereid op wat er daarna kwam, en dat er na de kraamweek niemand was die me voorbereid had op de grootste en verantwoordelijkste taak in mijn leven. Het grootbrengen van dit kleine mensje en een krachtig weerbaar gelukkig persoontje ‘af te leveren’.
Niemand legt je uit hoe je dat moet doen en al helemaal niet met een bevallingstrauma in je lijf, hormonen die door je lijf gieren en extreem veel slapeloze nachten.
‘Je dochter moet opgenomen worden,
zodat jij kan slapen’
– kinderarts HMC Den haag
En met slapeloze nachten bedoel ik ook echt slapeloze nachten. Onze dochter sliep maximaal 20 minuten.
Of langer zolang ik maar liep. Overdag en ’s nachts.
Uiteindelijk sliep ik zelf 2 uur per dag. En dat houdt niemand lang vol, kan ik je vertellen.
Er was iets niet goed, voelde ik.
Ik trok overal, en bij iedere professional die ik maar kon bedenken, aan de bel. In week 3 zat ik al bij een osteopaat op advies van de kraamzorg. Die osteopaat keek me verbaasd aan en gaf aan dat het haar niet lukt onze dochter te laten ontspannen. Ze wist niet wat er aan de hand kon zijn. Wat daarna volgde waren vele professionals die aangaven dat het er gewoon bij hoorde, dat het wel zou verbeteren, dat ze toch goed groeide en vaak vrolijk was, dus er was eigenlijk geen probleem.
De kinderarts had wel met ons te doen, er was dan wel niks aan de hand maar ze zag ook dat wij er als gezin aan onderdoor gingen. Ze wilde onze dochter op laten nemen, zodat ik kon slapen. Maar ik was niet van plan om haar achter te laten in een ziekenhuis met vreemde mensen, in een vreemde situatie en dat ik er niet bij mocht blijven. Dus daar zagen we vanaf. Toch moest ik slapen van de arts en zo kwamen mijn ouders 2 nachten op passen zodat ik kon slapen. Toen ik eenmaal sliep voelde ik pas hoe moe ik was.
Met wat meer slaap op de teller ging ik door met mijn zoektocht naar hulp. Uiteindelijk vonden we een osteopaat die wist wat er mis was. Er zat iets niet goed in haar nek, waardoor haar hoofdje scheef groeide. Ze had ontzettend veel pijn.
Ik huilde van opluchting en verdriet. Eindelijk iemand die me serieus nam, die wist wat er mis was, maar ook wat verschrikkelijk dat ze zo veel pijn heeft gehad en ik haar niet eerder wist te helpen. Inmiddels is ons meisje van haar klachten af, hebben we een vervolgtraject gehad met een psycholoog en orthopedagoog om de slaap op orde te brengen en het gezin weer in balans te brengen. Het is door mijn eigenschap me vast te bijten in iets en mijn kennis van de zorg dat ik uiteindelijk de juiste hulp vond. Maar ik heb me vaak afgevraagd hoe anderen dit doen die niet mijn achtergrond hebben. Je wordt van het kastje naar de muur gestuurd en je hoort vaak dat het aan jou ligt.
‘Laat haar maar uithuilen,
dan leert ze het vanzelf af’
– consultatie bureau
Ik heb me verbaasd over hoe moeilijk het is om gehoord te worden en de juiste hulp te krijgen in de Nederlandse zorg.
En dat er alleen vanuit een stoornis of ziekte perspectief gekeken wordt naar een zorgvraag. Dat onze dochter geen ziekte had, betekende niet dat we geen hulp nodig hadden enndat we niet aan het worstelen waren en er bijna aan onder door gingen.
Waar ik mij nog het meest over verbaasd heb, is het advies van vrienden, familie en professionals zoals ‘laat haar maar huilen, dan leert ze het vanzelf af’. Dan zou ze binnen een paar dagen zelfstandig zijn. Ik kon niet geloven dat dit, inmiddels lang en breed achterhaalde en ronduit schadelijke advies, uit de mond kwam van een professional. Dat een advies dat zo tegen je moederhart in gaat (ik ken geen een ouder die dit niet met een verscheurd hart heeft gedaan) zo makkelijk gegeven werd. En er geen woord gerept werd over gehechtheid en het belang daarvan.
Ik heb me lange tijd roepende in de woestijn gevoeld, eenzaam en alleen in mijn standpunt dat ik mijn dochter vooral wilde meegeven dat ik er altijd voor haar zou zijn als ze me nodig heeft. Ik kreeg draaiende ogen van mijn omgeving en ook al waren de adviezen goed bedoeld, ik hoorde eigenlijk alleen maar dat ik het anders moest doen.
Je bent net (weer) moeder geworden of zwanger en je wilt niets liever dan een goede band met je baby
Tijdens mijn zwangerschap en bijna het hele eerste jaar na de bevalling is er door niemand met mij over het belang van hechting gesproken.
Terwijl dit vanuit mijn psychologie achtergrond een van de meest belangrijke pijlers is in de opvoeding.
Het hele jaar was een worsteling met een traumatische bevalling, slaapgebrek, hormonen maar vooral ook de transformatie naar moeder worden. Dat het leven niet meer om mij draait, mijn valkuilen en rafelige randjes, die ik vaak weg kon stoppen, werden nu als een spiegel ( in de vorm van mijn kleine meisje) naar me terug geworpen. Ik was een pleaser die met gemak over haar eigen grenzen ging. Ook naar mijn dochter toe trouwens, ik ging zo ver over mijn grenzen heen dat ik er bijna aan onderdoor ging.
Het was een pittige tijd maar ik ben mijn dochter enorm dankbaar voor de spiegel die zij mij voor heeft gehouden.
Zij nodigde mij uit een hele andere kant van mezelf te ontwikkelen. Voor mezelf en mijn overtuigingen te gaan staan, hoe ik het wilde en te leren vertrouwen op mijn intuïtie. Ik ben haar dankbaar dat zij mij heeft gemaakt wie ik nu ben.
Inmiddels ben ik nog een keer moeder mogen worden en heb ik het heel anders aangepakt. Ik heb veel meer mijn grenzen gerespecteerd en voor mezelf opgekomen. Ik heb veel meer op mezelf, en op de band die wij samen hebben, vertrouwd. En dat gun ik iedere moeder, te vertrouwen op zichzelf en de connectie tussen haar en haar baby. Dat is de basis.
Die connectie, en het gebrek aan aandacht hiervoor in Nederland, is de reden dat ik Happybaby Happymama ben begonnen. Ik wil (aanstaande) newborn ouders het belang van gehechtheid meegeven. Dat zij op zichzelf en op de band met hun baby kunnen vertrouwen en hoe zij hier aan kunnen bijdragen. Kun je dat, dan komt het wel goed.
Mensen die me echt goed kennen weten dat ....
- Ik een grote, culinaire liefde heb… en dat is kaas. Mijn motto is ‘alles met kaas is beter’. Of het nu een blokje kaas, een kaasbroodje of stinkende franse kaas is, je mag me ervoor wakker maken. En als het dan ook nog gesmolten kaas is, sta ik er zelfs met plezier voor op. Ik ben zo iemand die in een sushitent degene is die de sushi met kaas besteld. Als ik geen tijd heb om culinair aan de slag te gaan met kaas dan doe ik gewoon 3 plakken kaas op een boterham, 30 seconden in de magnetron en voilà… gesmolten kaas. Mijn vrienden kijken mij geschokt aan en ik vind het heerlijk. Ik doe dit al sinds mijn 13e samen met een vriendin en zal dit blijven doen tot mijn 100e hoop ik.
- Er 1 plek is in de wereld waar ik echt volledig tot rust kom en dat is onder water. Je hoort alleen je ademhaling en bent te gast in een wereld vol bijzonderheden. Ik denk dat ik dit heb georven van mijn opa. Hij was fervent duiker: ik begreep nooit echt wat hem daarin zo boeide, maar ik wilde het toen hij overleed, wel eens ervaren. Ik vond het doodeng; de eerste en tweede dag konden niet snel genoeg voorbij zijn voor me. Maar de derde dag, toen ik door had wat ik moest doen, viel er een rust en sereniteit over me die ik nog nooit had ervaren. Ineens wist ik wat mijn opa altijd ervaarde en was ik zelf ook verslaafd.
- Ik vrijwel alle gevangenissen van Nederland heb gezien. Tijdens mijn studie wilde ik graag profiler worden:iemand die aan de hand van de daden van een dader een profiel schetst. Ik heb naast psychologie een aantal extra vakken op het gebied van criminologie gevolgd, maar uiteindelijk was mijn fascinatie voor het brein en de psychologie groter dan mijn wens om profiler te worden. Tijdens mijn studie werkte ik voor een organisatie die cognitieve vaardigheidstrainingen gaf aan gedetineerden. Ik verrichtte intelligentie-onderzoek bij deze gedetineerden door het hele land. Ik heb een aantal spannende momenten gehad, maar ik heb vooral geleerd dat ik mij goed kan afstemmen op de persoon die tegenover me zit en een vijandige situatie snel kan omturnen naar een neutrale situatie. Dit is een zeer leerzame periode voor mij geweest.
- Mijn man een grote ergernis heeft aan mij en dat is mijn rommel. Ik kan goed een rommel maken, want ik heb altijd andere zaken die prioriteit hebben. In mijn chaos heb ik overzicht. Dus probeer vooral niet mijn rommel op te ruimen want ik weet precies waar wat ligt onder welke stapel documenten of kleren. Maar ik kan dus helemaal gestrest raken als iemand dat vriendelijk voor mij opruimt, want dan ben ik het overzicht kwijt. En als ik dan eenmaal opruim, dan ruim ik ook goed op, krijgt alles een nieuwe plek en is de boel volledig geordend… dat dan weer wel.
Nu ben ik heel benieuwd naar jou!
Wie ben jij? Wat maakt dat je de tijd heb genomen om mijn verhaal te lezen?
Dat je op mijn website zit, vertelt mij dat er iets is dat je aanspreekt, dat je misschien ergens mee worstelt of dat je op zoek bent naar antwoorden of hulp. Het kan ook zijn dat je nog niet weet waar je naar op zoek bent, maar in ieder geval naar ‘iets’.
Misschien heb je ergens het gevoel dat ik je op een bepaalde manier kan helpen.
Vertel me waar je mee zit, je vraag of wat je aanspreekt en laten we kijken of we hierin iets voor elkaar kunnen betekenen.
Zoals je misschien gelezen hebt heb ik zelf een flinke zoektocht achter de rug, en had ik graag in die tijd iemand gehad die met mij mee kon denken. Het is mijn missie om ouders te ondersteunen in die zoektocht en hen minder het gevoel te geven dat zij het alleen moeten doen. Soms is dat doordat we samen werken maar het kan ook goed zijn dat ik met je mee denk wie je hierin verder zou kunnen helpen als ik denk dat dat beter past.
Laat me jouw verhaal of vraag weten door onderstaand contactformulier in te vullen. Lijkt me heel fijn om van je te horen!
Je gegevens worden vertrouwelijk behandeld volgens mijn privacyverklaring.